Svavar / náttúran - sagan

Skapandi sögusýning sem ber heitið „Svavar / náttúran – sagan“ um Svavar Guðnason listmálara opnar í Miklagarði á föstudagskvöldinu kl. 20.00. Sýningin er unnin af Huldu Rós Sigurðardóttur list- og menningarfræðingi en hún hefur rannsakað líf og list Svavars síðastliðin 5 ár. Á sýningunni gefur að líta æviágrip,
heimildakvikmynd, kvikmyndaverk og fræðslu um líf og list Svavars úr ýmsum áttum. Hluti af sýningunni fjallar um uppruna Svavars sem tengist sögu Hafnar. Með verkefninu er markmiðið meðal annars að kynna Svavar fyrir gestum á litríkan, lifandi og skemmtilegan hátt.

Sýningin er unnin út frá meistaraverkefni Huldu Rósar í hagnýtri menningarmiðlun. Verkefnið fjallar meðal annars um það hvernig má nýta menningararf til miðlunar og uppbyggingar á Hornafirði. Fjallað er um uppruna Svavars og ár hans á Hornafirði en einnig hvernig hann tengdist svæðinu eftir að hann flutti burt. Hann var listamaður „úr ríki Vatnajökuls“ ekki síst vegna þess að einstök náttúrutilfinning hans birtist endurtekið í málverkinu, í viðtölum og umræðu um listamanninn. Það er
rétt eins og að í huganum hafi Svavar tekið með sér náttúrufegurðina á æskuslóðunum hvert sem hann fór. Það að Svavar hafi verið fæddur og uppalinn á Hornafirði, auk þess sem hann tengdist landslaginu tilfinningaböndum, skapar fjölmörg tækifæri í menningartengdri ferðaþjónustu. Verkefnið er styrkt af Menningarráði Suðurlands og atvinnu- og rannsóknasjóði Hornarfjarðarbæjar.

Sýningin verður í vinnustofu Guðrúnar Ingólfsdóttur (Gingó) í Miklagarði og á sama stað verður einnig sýning eftir Guðrúnu og sala á vörum hennar. Opið alla humarhátíðarhelgina.

Tímamót í hornfirskri menningarsögu

Langþráður draumur margra Hornfirðinga verður að veruleika 24. júní næstkomandi en þá opnar Listasafn Hornafjarðar nýtt og jafnfram sitt fyrsta sýningarhúsnæði fyrir markvissa starfsemi. Í tilefni þess að opnuð verður hér sumarsýning með verkum Svavars Guðnasonar vildi "List í ríki Vatnajökuls" fræðast meira um safnið og starfsemi þess í framtíðinni. Haft var samband við Björgu Erlingsdóttur, forstöðukonu Menningarmiðstöðvar Hornafjarðar til þess að fræðast um framtíðaráformin á listasafninu og starfið á næstu mánuðum.

Það eru nokkur ár síðan talað var fyrst um að opna Svavarssafn á Hornafirði, sem yrði bæði Listasafn Hornafjarðar en um leið mikilvægur minnisvarði um Svavar Guðnason (1909-1988), hornfirskan brautryðjanda í íslenskri myndlistarsögu. Upp úr
1990 var Gísli Sverrir Árnason einn þeirra sem talaði fyrir mikilvægi safnsins, auk Ingu Jónsdóttur og fleiri bæjarstarfsmanna á þeim tíma. Grunnurinn að Svavarssafni var og er listaverkagjöf frá ekkju Svavars, Ástu Kristínu Eiríksdóttur (1912-2008) og síðan verk sem komið hafa úr dánarbúi hans og safnið hefur eignast. Árið 2010 var síðan ráðist í framkvæmdir á nýjum sýningarsal í „gömlu slökkvistöðinni“ sem er jafnframt framlenging af Ráðhúsi Hornafjarðar.

Svavarssafn fær það hlutverk að halda utan um verk Svavars sem eru í einkaeigu, sýningarskrár, bækur og húsgögn úr dánarbúinu. Markmiðið er ekki aðeins að halda utan um málverk Svavars heldur einnig að safna upplýsingum um verk hans, líf og annað sem við kemur ferli hans. Svavarssafn er skilgreint sem einn hluti Listasafns Hornafjarðar. Markmiðið er að hafa sýningu á verkum Svavars á hverju sumri. Í Ástustofu svokallaðari verður svo föst sýning þar sem farið verður yfir líf þeirra Ástu og Svavars, með áherslu á list hans.

Sveitarfélagið Hornafjörður á í kring um 230 verk eftir Svavar í heildina svo úr nógu er að taka. Þegar Ásta gaf listaverkin var farið að ræða um sýningasal fyrir verk Svavars þar sem hún vildi vita af þeim á þeim stað sem hann sótti mikinn innblástur til. Þegar Ásta lést árið 2008 var aftur farið að ræða um framtíð verkanna og ljóst var að sá hluti dánarbúsins sem átti að koma til Hafnar kæmi ekki nema að unnið væri markvisst að góðri aðstöðu til að geyma og sýna verkin. Þá ákvað sveitarfélagið að gera miklar kröfur til nýja sýningarrýmisins svo að salurinn yrði nýttur til fjölbreyttra verkefna á sviðum lista og menningar í framtíðinni.

Með því að gera miklar kröfur til nýja listasafnsins og hafa alla aðstöðu til fyrirmyndar þá væri hægt að fá verk að láni frá öðrum söfnum, t.d. Listasafni Íslands. Listasafn Hornafjarðar og Hornafjarðarbær gerði þess vegna þær kröfur að öll aðstaða yrði eins og best er á kosið á landsvísu.

Undirbúningurinn
Að sögn Bjargar Erlingsdóttur, forstöðukonu Menningarmiðstöðvar Hornafjarðar, hefur undirbúningurinn gengið mjög vel. Listasafn Íslands er til að mynda búið að vera Listasafni Hornafjarðar innan handar frá upphafi ferlisins. Þar hefur verið rætt um tæknilegar kröfur og öll mikilvæg smáatriði skoðuð til þess að tryggja að öll aðstaða verði sem best. Björg segir að það hafi hjálpað þeim að hún vann sjálf á Listasafni Reykjavíkur áður en hún kom til Hafnar svo að hún þekkti vel til verka. "Ég leitaði til fjölmargra aðila um álit og aðstoð við að finna út úr ýmsum hagkvæmum málum, t.d. varðandi lýsingu, veggefni og eitt og annað sem var síðan komið áfram til arkitekta og hönnuða sem komu að verkinu".

Aðspurð segir Björg að ekki margt hafi farið úrskeiðis í undirbúningsferlinu heldur öllu heldur margt gengið mun betur en nokkur þorði að vona. "Það er fjöldi hluta sem þarf að huga að í undirbúningi allra sýninga. Húsnæði þarf að vera tilbúið,
aðgangur að þeim verkum sem á að sýna, umsjónarmenn verkanna þurfa að vera sáttir við sýningarrýmið og vinnuaðferðir, það þarf að hanna sýninguna, finna útgangspunkta og sjá til þess að allt ferlið gangi upp. Svavarssýningin er kannski óvenju flókin af þeirri ástæðu að það er verið að hanna allt umhverfið um leið og þetta er í fyrsta skipti sem hengt er upp í salnum. Við erum að búa til safn, ekki bara einstaka sýningu og fyrir utan allt sem þarf að huga að við undirbúning sýningar kemur mikilvægi þess að vel takist til og að íbúar og gestir sjái verkefnið í heild sinni. Þar fyrir utan þarf náttúrulega að velja verkin, fá þau lánuð – ganga frá samningum, senda boðskort, hengja upp og lýsa, skrifa texta og koma öllu á sinn stað eins og venjulega þegar unnið er að sýningu. En þessi er ögn flóknari því allt hitt verður að ganga upp áður en hægt verður að opna" segir Björg um undirbúningsferlið.

Fyrsta sýningin í nýjum sal
Á fyrstu sýningu safnsins á verkum Svavars Guðnasonar verða fjórir veggir. Einn verður undir minni verkin sem flokkast undir æskuverk. Á næsta vegg verða tekin fyrir Danmerkurárin svokölluðu. Þar næst tekur við geómetrísk verk á þriðja vegg og síðustu árin á vegg fjögur. Síðustu árin sem Svavar málaði braust hann endanlega út úr formfestunni og varð jafnvel enn expressjónískari en áður. Þessi ár hafa oft verið talin vanmetin í ferli hans því fjölmörg falleg verk má finna frá þessu tímabili.

Á sýningunni verður leitast við að búa til yfirlit yfir feril Svavars og þar með sýna nokkur af hans helstu lykilverkum. Þetta eru verk eins og Gullfjöll, Ísabrot,
Næturútvarp á Öræfajökli og mörg fleiri. Björg segir að plássið sé ekki mikið en þau hafi reynt að velja fjöbreytt verk sem spanni feril hans á skipulagða vegu. Þá eru verkin í eigi MMH (Menningarmiðstöðvar Hornafjarðar), Listasafns Íslands og eitt frá Listasafni ASÍ. Þessari sýningu lýkur 15. september og þá tekur við haustsýning um Jón Þorleifsson. Þar verða bæði málverk og textar eftir Jón sem var jafnframt læriföður Svavars á margan hátt.

Aðspurð segist Björg sjálf vera sýningarstjóri þessarar sýningar. „Ég hef unnið hana í samvinnu við Listasafns Íslands og við vildum byrja á yfirliti yfir feril Svavars. Það er gert ráð fyrir að við fáum sýningastjóra í framtíðinni til að vinna með okkur en við gerum líka ráð fyrir að vinna eitthvað af þeim sjálf hér á MMH eins og gert er á flestum söfnum, bæði sýningastjórar innan stofnana og aðkeyptir“.

Sýningin og listasafnið hefur nokkur séreinkenni á landsvísu. „Það sem sker sig úr er uppbygging aðstöðunnar þar sem lagður er í meiri metnaður en gengur og gerist almennt. Við erum markvisst að vinna að uppbyggingu skapandi greina hér á svæðinu og Listasafnið er mikilvægur liður í því starfi en um leið er hann ætlaður til metnaðarfullra sýninga og þeir sem þar sýna og sýningarnar þurfa að hljóta náð fyrir augum sýninganefndar. Með öðrum orðum sjáum við salinn sem jafningja stærri safna á landinu og mikilvægan lið í að efla aðgengi íbúanna að listum og ákveðið tæki til miðlunar og eflingar þekkingar íbúa á listum almennt. Á vissan máta er þetta tilraun með það að markmiði að auka víðsýni íbúanna fyrir nýjum leiðum og listinn sem sagt eitt verkfærið í þeirri leið“. Þá er einnig vonast til þess að gott samstarf verði við Listasafn Íslands og að safnstjóri þess sitji í sýningarnefnd og safnið verði jafnframt faglegur bakhjarl starfseminnar hér á Höfn. Þannig má viðhalda góðum metnaði hjá Listasafni Hornafjarðar og hverjum tíma fyrir sig, með hjálp fagaðila í Listasafni Íslands.

Framtíðaráform
Að lokum er rétt að spyrja Björgu út í það hvaða viðbrögð þau hafa fengið við verkefninu sem hún segir hafa verið mjög góð. Þó gerir hún ráð fyrir, eins og alltaf í svona verkefnum í smærri bæjarfélögum að til séu raddir sem sjái ekki tilgang í svona framkvæmd. "Viðbrögðin innan sveitarfélagsins hafa verið góð og einnig utan. Ég finn að mörgum samstarfsfélögum mínum finnst við vinna þetta vel og af metnaði sem eru auðvitað mikil meðmæli fyrir okkur en verður líka til þess að við rekumst hvergi á lokaðar dyr og Listasafn Íslands hefur verið viljugt til að aðstoða á allan mögulegan máta. Við erum að fá að láni gersemarnar sem vinnan þeirra snýst um og traustið er algert."

Dagskráin framundan í Listasafni Hornafjarðar er fjölbreytt og spennandi. Sýning á verkum Svavars opnar eins og áður sagði 24. júní og stendur til 15. september en þá verður sett upp haustsýning og svo kemur vorsýning. Að henni lokinni kemur síðan ný Svavarssýning en stefnt er að því að hafa alltaf sýningar á verkum Svavars Guðnasonar yfir sumartímann. Stefnt er síðan að sumarið (2012) á að setja upp sýningu úr dánargjöfinni og unnið enn frekar í að draga fram þátt Ástu í tilvist safnsins. Þá verða 100 ár liðin frá fæðingu hennar.

Að lokum er rétt að minna aftur á opnun Svavarssafns sem er á föstudaginn næstkomandi í nýjum og glæsilegum sýningarsal hjá Ráðhúsinu, kl. 16.00.

Hornfirskur listamaður: Hlynur Pálmason (1984)

Hlynur Pálmason (f. 1984) hefur verið einn afkastamesti samtímalistamaður Hornafjarðar síðari ára. Hann er fæddur og uppalinn Hornfirðingur og hefur átt vinnustofu á Höfn um árabil. Þrátt fyrir að hafa búið í Kaupmannahöfn síðustu ár og sótt kvikmyndanám í Kaupmannahöfn síðan 2009, þá hefur hann unnið, kvikmyndað og sett upp sýningar á Höfn á sumrin samhliða náminu.

Hlynur er kvikmyndagerðarmaður, ljósmyndari og myndlistarmaður og hefur starfað á öllum þremur sviðunum síðustu ár. Hann hefur haldið fjölmargar málverka- og ljósmyndasýningar en hans helstu sýningar hafa verið settar upp á Höfn, eins og áður sagði í vinnustofu Hlyns á Graðalofti. Vinnustofan er staðsett niður við höfnina í þriggja hæða húsi í beinu framhaldi af Miklagarði (lengst til vinstri á gamalli mynd af húsinu hér til hliðar). Mikligarður og Graðaloft eru sögufrægar byggingar á Höfn en Mikligarður var verbúð, byggð á árunum 1918-1920.

Hlynur hefur haldið alls sex einkasýningar (ljósmynda- og myndlistarsýningar). Hlynur lýsir sýningunum sínum sem stúdíósýningum, þar sem hann opnar vinnustofuna sýna fyrir almenningi. Ekki er þó þar með öll sagan sögð, því sýningar hans hafa oftast verið vel fram settar og heildarmynd þeirra vel skipulögð (sjá grein um sýningu hans 2008 hér fyrir ofan). Sýningarnar sem hann hefur sett upp eru eftirfarandi: Ónefnd sýning (2007), Sjónræn dagbók, Graðalofti (2008), Við stólum á að muna eftir hitanum þegar það kemur frost (2008), Spor?, Café Túliníus (2009), Fyrsta kreppan mín, Graðalofti (2009) og Stúdíósýning, Graðalofti (2010).

Þá hefur Hlyni þrátt fyrir ungan aldur, getið sér gott orð á sviðum kvikmyndalistar og náð töluverðum árangri hérlendis sem og erlendis. Stuttmyndin "Post-it" var árið 2008 valin besta myndin á íslenskri hátíð "Ljósvakaljóð" og var í öðru sæti á stuttmyndahátíð Reykjavíkur sama ár. Stuttmyndin "Jóel" var sýnd á kvikmyndahátíðum víða um heim árið 2010, t.d. á virtri kvikmyndahátíð í Frakklandi, Spáni, Finnlandi, Þýskalandi (þar sem hann vann til verðlauna), Suður-Kóreu, Kanada, Bretlandi og Litháen.Í sumar stefnir Hlynur á að opna nýja sýningu á Höfn en þessi sýning verður einnig flutt til Reykjavíkur og Kaupmannahafnar. Sýningin mun nefnast "Hvítblinda" og er hljóð- og ljósmyndasýning. Fjallað verður frekar um sýninguna hér á síðunni þegar nær dregur en Hlynur stefnir á að opna hana á Humarhátíð á Höfn. Hér til hliðar má sjá vel valdar ljósmyndir frá fyrri myndlistarsýningum Hlyns í Graðalofti.

Stílhrein sköpunargleði - um sýningu Hlyns Pálmasonar í Graðalofti árið 2008

Eftirfarandi grein birtist á heimasíðu Hornafjarðarbæjar, 6. ágúst 2008. Greinin fjallaði um sýningu Hlyns á Graðalofti (sem hét Sjónræn dagbók) sem hann opnaði sama sumar á Humarhátíð á Höfn.

Stílhrein sköpunargleði
Hornfirski listamaðurinn og kvikmyndagerðarneminn Hlynur Pálmason opnaði myndlistarsýningu á Höfn í Hornafirði 3-6 júlí. Sýningin hét "Sjónræn Dagbók" og samanstóð af ljósmyndum, málverkum og tveimur veggskúlptúrum úr tré og járni. Hlynur hélt svipaða sýningu fyrir ári síðan á sama stað í sýningarsal útfrá vinnustofu hans, í Graðaloftinu. Ljósmyndirnar á sýningunni voru svart-hvítar í ramma sem Hlynur smíðaði og málaði. Þær voru teknar á filmu og svo unnar á gamla mátann með sérstökum aðferðum í myrkraherberginu í stað þess að notast við myndvinnsluforrit. Þetta gerði Hlynur til þess að ná fram ,"málverkalegum" áhrifum eins og hann sjálfur greindi frá. Vinnslan skilaði sér með áhugaverðari myndum og gaf þeim gamaldags öðruvísi útlit í stað þess að vera "spegilsléttar" og fullkomnar eins og svo oft vill verða í nútímaljósmyndun fyrir tilstilli tölvutækninnar. Fyrir utan þá áhugaverðu hugmynd um að blanda saman málverki og ljósmynd þá er hægt að segja að efni myndanna eða frásögn hafi ekki haft neitt sérstakt þema. Margar sýndu fólk eða staði, þá helst að þær væru teknar á réttum augnablikum, uppfullar af áhugaverðum smáatriðum. Málverkin hafa breyst og stækkað hjá Hlyni á þeim stutta tíma sem hann hefur málað. Blendingsformið, ein helstu einkenni hans í listsköpuninni, er enn áberandi þar sem hann blandar saman aðferðum og efnum, olíu, spreyi, teikningum og textum. Ekki má gleyma klippimyndastílnum sem helst átti við um "sjálfsmyndina" af Hlyni með myndavélina sem var einskonar bland af ljósmyndaraunsæi, klippimynd með textum og olíumálverki. Helstu breytinguna á málverkunum var að sjá með einföldun í formanotkun; hringlaga eða kassalaga form sem áttu jafnvel að endurspegla einfaldar hugmyndir um lífið og tilveruna. Myndin Líf tvö var dæmi um slíkt og vakti athygli áhorfandans með einfaldleika sínum. Slíkt verk getur oft verið áhugavert að staldra við og virða fyrir sér.

Málverkin höfðu þó ekki endilega djúpa merkingu eða boðskap og ekki var að gæta neins heildarþema. Um leið varð "merkingarleysið" áhugavert á þann hátt að fagurfræðin og upplifunin hafði betur. Hlynur hefur einmitt sérstakan og frumlegan stíl þar sem hann blandar saman aðferðum í litríkum myndum á sinn eigin hátt með tilvísunum úr öðrum miðlum; ljósmyndun, kvikmyndun og tónlist. Þetta gerir hann einnig í ljósmyndunum þar sem hann blandar saman ljósmynd og málverki. Hann er augljóslega lítið undir áhrifum annarra listamanna (undirritaðri datt aðeins í hug nútímalistamaðurinn Rodney White sem notar tilvísanir úr auglýsinga-bransanum og afþreygingarmenningunni á svipaðan hátt í málverkinu). Það er ljóst að Hlynur Pálmason er sífellt vaxandi listamaður sem lætur sér annt um heildarútlit sýningarinnar, að hún sé í raun öll eitt stórt heildarverk, ekki aðeins hvítir veggir með myndum á. Áhugavert væri að sjá fleiri skúlptúra eða verk úr tré frá honum í framtíðinni, líkt og tvö verka hans á sýningunni í Graðaloftinu sem voru stílhrein og frumleg. Blöndun aðferða og miðla er áhugaverð á þann hátt sem Hlynur sýnir og kannski má hin stanslausa merkingarleit í frásögn listarinnar einmitt víkja oftar fyrir hreinni sköpunargleði.

Hulda Rós Sigurðardóttir
http://www2.hornafjordur.is/menningarmidstod/nr/5631?ListID=0&file=/media/frettir2008/gallery/Hlynur_Palmason.jpg.JPG

Listamannaspjall við Gingó um sýninguna Vorið

Í tilefni þess að Gingó opnaði hér sýningu um páskana tók ég við hana stutt viðtal um sýninguna og starf hennar almennt. Á síðunni verður meira um listamannaspjall og er markmiðið að skapa hér umræðuvettvang um hornfirska listamenn, störf þeirra og tækifæri í heimabyggð.

Hvenær var sýningin opnuð og hversu lengi stóð hún yfir?

Sýningin hófst á föstudaginn langa 22. apríl og var opin í 3 daga 3 tíma í senn.

Hvernig voru viðtökurnar, komu margir á sýninguna?

Aðsóknin var framar vonum en 140 manns sáu hana. Það hefur alltaf verið góð aðsókn á sýningarnar mínar hér.

Hvert var þema sýningarinnar og af hverju kom sú hugmynd?

Sýningin hét Vorið og með því skírskota ég í verkin mín sem eru flest frekar myndræn. Vorið er svo góður tími þegar allt er að lifna við og breytast og litirnir að koma inn í náttúruna. Ég elska vorið í allri sinni mynd og því var það góður innblástur fyrir þessa sýningu.

Hvenær byrjaðir þú að vinna verkin fyrir sýninguna og hvað var þetta langt ferli frá hugmynd að opnun?

Ég hef verið að vinna að henni frá áramótum, sem sagt í 3-4 mánuði frá hugmynd til sýningar.

Af hverju valdir þú þetta rými fyrir sýninguna?
Ég valdi Miklagarð vegna þess að ég var að opna vinnustofu þar. Ég málaði rýmið í hólf og gólf og sá að sýningin væri bara flott þarna þótt ég væri ekki með fullkomna lýsingu. Sú lýsing sem ég var með kom síðan bara vel út að mínu mati svo að endanleg niðurstaða var sú að rýmið var mjög hentugt fyrir sýninguna.

Aðeins um þig, hvaða menntun hefur þú á sviðum myndlistar (eða almennt)?

Ég er stúdent frá FAS í félagsfræði og lauk líka námi á listnámsbraut í Tækniskólanum. Þar á eftir stundaði ég nám í Myndlistaskólanum í Reykjavík og lauk þar námi á keramik kjörsviði með rennslu sem sérsvið. Þar lauk ég einnig námi í listmálun.

Af hverju ákvaðstu að snúa þér að myndlistinni og hvenær var það sem þú byrjaðir?

Það er nú erfitt að segja. Ég hef tvær sterkar hliðar, íþróttir og sköpun og þegar ég ákvað að hætta vinna við það fyrrnefnda þá ákvað ég að reyna mig í sköpun, þetta var árið 2007. Ég hafði ekki neinn tíma í það áður því ég vann svo langan vinnutíma. Núna vinn ég bara 6-8 tíma á dag og finnst ég hálfpartinn vera í fríi. Listsköpun kallar á öðruvísi vinnutíma þó svo að tarnirnar geti verið langar.

3. Hvaða framtíðarsýn hefur þú fyrir þig sem listakonu á Hornafirði?

Það er nú ekki gott að segja hver mín sýn er. Ég hef margar góðar hugmyndir í kollinum til að vinna úr næstu árin. Ég er núna að vinna við ákveðið verkefni sem ég held að geti hitt í mark en ég get ekki sagt hvað það er strax. Ég veit svo sem ekki hvað bíður handan við hornið og kannski sem betur fer, það er það sem gerir þetta svo spennandi. Ég hef einsett mér að vinna í núinu en ég er allavega á Hornafirði núna og hvað verður veit enginn.

Vorið

Sýningin Vorið

Í Miklagarði (stúkusalnum)

Höfn, 22.-24. apríl

Um páskahelgina var á Höfn opnuð sýningin Vorið, þar sem listakonan Gingó eða Guðrún Ingólfsdóttir, sýndi sex ný verk og eina innsetningu. Sýningin opnaði á föstudaginn langa í stúkusalnum svokallaða í Miklagarði en þar hýsir listakonan jafnframt vinnustofu sína. Sýningin samanstóð af blandaðri tækni þar sem mátti sjá klippiverk, keramik, leirverk, málverk, vírverk, textílverk, innsetningu og þátttökulist. Um 140 manns lögðu leið sína í Miklagarð og má því segja að sýningin hafi verið mjög vel sótt.


Guðrún hefur verið afkastamikil síðan hún byrjaði að vinna við myndlist, leirlist og hönnun. Fyrsta málverkasýningin hennar opnaði á Kaffi Horninu vorið 2007 en þar sýndi hún 95 akrýlmálverk. Síðan þá hefur hún bæði sett upp málverkasýningar og sýnt leirverk eða önnur verk við ýmis tækifæri. Það má segja að fyrsta einkasýning Guðrúnar þar sem hún notaðist við blandaða tækni myndlistar hafi verið í fyrra á sýningu í Kartöfluhúsinu sem bar heitið Draumsýn (ljóðaljós) og fékk góðar viðtökur. Vorið var svipuð þeirri sýningu á þann hátt að sýningarnar höfðu báðar ákveðið þema og sýndu tilraunamennsku með myndlistarmiðilinn, þó svo að sýningarnar tvær væru mjög ólíkar á annan hátt.

Þema sýningarinnar í Miklagarði var augljóslega vorið. Mikið var um bjarta liti og stemningin var í senn hugljúf og glaðleg. Guðrún hafði valið að hafa passlega lýsingu á sýningunni sem myndaði einnig yfirvegað andrúmsloft. Það sem vakti fyrst athygli mína var hversu trú listakonan var þemanu sem hún hafði valið sér. Jafnvel vírverkið Vefur sem var eftirlíking af kóngulóarvef með lítilli kónguló, varð til þess að minna áhorfandann á það að vorið og sumarið væri á næsta leyti. Þó svo að Vefur hafi verið ólíkt hinum verkunum átti það þannig fullkomlega heima í heildarþemanu.

Annað sem vakti athygli mína var verkið Fiðrildin sem var í senn klippiverk og í raun á vissan hátt þátttökuverk. Þar hafði Guðrún klippt yfir hundrað lítil fiðrildi úr IKEA-bækling og þau síðan límd á vegginn. Litrík fiðrildin mynduðu ákveðið mynstur á veggnum og mætti túlka þau sem tákn um frelsi, flæði og fegurð vorsins. Síðan var gestum boðið að telja fiðrildin og gat viðkomandi unnið leirverk eftir Guðrúnu ef hann hafði rétta tölu. Á þann hátt var verkið á vissan hátt þátttökulist en þátttökulist varð vinsæl rétt fyrir aldamótin síðustu víðsvegar í listheiminum. Í dag er þátttökulist mikið notuð til þess að fá fleiri gesti á sýningar og bæta afþreygingu við gildi þeirra. Á svipaðan hátt bætti verkið Fiðrildin heilmiklu við sýninguna og hefði hún að mínu mati ekki verið söm án þess.



Innsetningin á sýningunni var áhugaverð: Borð sem sett var á mitt gólf, með lítilli skál ofan á. Innsetningar eru oftast hugsaðar fyrir sérstakt rými, rými sem eykur gildi verksins eða rými sem verkið er háð. Þó að það hafi ekki endilega verið tilfellið með innsetningu Guðrúnar á sýningunni þá var verkið þrívíddarverk og hafði einnig þá eiginleika að vera þátttökuverk. Áhorfandinn gat fært skálina á borðinu, búið til nýtt munstur og leikið sér með útlit verksins. Innsetningin var að mínu mati fyrst og fremst fagurfræðislegs eðlis, sniðug hugmynd og útfærsla Guðrúnar hvernig má hugsanlega gera upp gamalt borð.
 Sýningin var ekki aðeins vönduð í uppsetningu heldur var hún einnig eins og ljúfur vorboði. Undirrituð byggir oft dóma sína á upplifun og tilfinningu fyrir sýningunni og fyrir þann þátt sýningarinnar fær sýningin fullt hús stiga. Markmiðið var augljóslega ekki að vera með pólitísk eða menningarleg skilaboð til áhorfandans og því verður sýningin ekki dæmd út frá því. Að mínu mati náði sýningin markmiði sínu, sem var að sýna með fjölbreyttri miðlun ákveðna vorstemningu. Þó að verkin hafi verið fá, var heildarmyndin vel heppnuð. Gaman verður að sjá fleiri sýningar á verkum Gingó í framtíðinni í þessu fallega og sögulega rými í Miklagarði.

Tenglar:

www.gingo.is